Alfreda Krajewska

Alfreda Krajewska z mężem JanemAlfreda Krajewska urodzona 10.VIII.1938 r. we wsi Rakszawa koło Łańcuta woj. rzeszowskie. Mieszka w Zawidzu Kościelnym, woj. płockie. Posiada wykształcenie podstawowe. Z rzeźbą zetknęła się dość wcześnie bo właściwie zaraz po zamążpójściu kiedy zamieszkała w Zawidzu. Rzeźbiarzem jest przecież jej mąż Jan i teść Wincenty Krajewscy (patrz: Jarmark Płocki cz. 1 s. 70-71). W Zawidzu mieszkają także rzeźbiarze: S. Dużyński, Wierzchowscy, Wierzbiccy, E. Szemborski. Alfreda Krajewska z rzeźbiarstwem miała styczność na co dzień, mogła obserwować różne prace, zapoznawać się z różnymi technikami rzeźbienia, oglądać wystawy i oceniać wyniki konkursów, w których brali udział rzeźbiarze zawidzcy. Przez długie lata Alfreda nie odważyła się wy-konać jakieś samodzielnej pracy. Może nie miała ku temu czasu będąc zajętą w pracach domowych przy wychowaniu małych dzieci, a może odwagi, żyjąc jak gdyby w cieniu sławnych rzeźbiarzy. Początki jej rzeźbiarstwa sięgają kilku zaledwie lat wstecz. Początkowo pomagała mężowi czyścić jego rzeźby i malować. Ale przy tej okazji podpatrywała technikę rzeźbienia i bacznie obserwowała jak się komponuje zamierzony temat, w jaki sposób oddaje się wyrazy twarzy, gest, ruch. I kiedyś wzięła do ręki surowy klocek drewna przygotowany przez męża do rzeźbienia, jego narzędzia i w ukryciu zaczęła rzeźbić. Bardzo to przeżywała i denerwowała się, nie wiedząc czy jej rzeźba będzie do czegoś podobna. Jaka była jej radość, gdy rzeźba ta została pozytywnie oceniona nie tylko przez męża i teścia, ale także przez pracowników muzealnych. Dziś znajduje się ona w Muzeum Mazowieckim w Płocku. Zachęcona do dalszego rzeźbienia podejmuje nowe tematy. Stara nie wzorować się na rzeźbach męża. Świadomie unika rzeźbienia pełnych figurek (mimo, że od nich rozpoczęła swą twórczość) specjalizując się raczej w płaskorzeźbach. I ten wybór był dla niej bardzo korzystny i szczęśliwy. Alfreda Krajewska potrafiła stworzyć własny styl, który zapewnił jej nagrody i wyróżnienia i szersze zainteresowanie się jej twórczością. Płaskorzeźby Krajewskiej są wielofiguralne, obrazkowe, opowiadające jakieś zdarzenia i sceny. Szczególnie interesujące są płaskorzeźby o tematyce historycznej. „Kościuszko pod Racławicami”, „Rozszumiały się wierzby płaczące” — to prace batalistyczne o dużych walorach narracyjnych zawierające wiele szczegółów, z których wszyst­kie są na równi ważne, ale i podporządkowane ogólnej kompozycji.
Alfreda Krajewska wykonuje też rzeźby i płaskorzeźby o tematyce wiejskiej i obyczajowej. Niekiedy w pracach tych pojawiają się pewne elementy makatowato-oleodrukowe, które jednak pełnią funkcję drugorzędną, stanowią tło lub fragment jakiejś sceny wiejskiej. Najbardziej pow­ściągliwe a nawet surowe są kompozycje o te­matyce sakralnej. Występują w nich postacie cen­tralne: Chrystus Ukrzyżowany, Chrystus Fra­sobliwy, Św. Rodzina, Matka Boska, święci, wypełniające całe płaszczyzny płaskorzeźb. Postacie te są przedstawiane frontalnie i statycznie. Ale w takich płaskorzeźbach pojawia się bogatsze nu gdzie indziej zdobnictwo, ornamentyka. Kwiatami lub ornamentami geometrycznymi (gwiazdki, krzyżyki, kółeczka, zygzaki) zdobione są szaty świętych oraz tło.
W zdobnictwie u Krajewskiej dużą rolę odgrywa kolor. Maluje przeważnie farbami plakatowymi o dość żywych, naturalistycznych kolorach. W ogólnopolskim konkursie „Wojsko Polskie w rzeźbie ludowej” w Warszawie w 1975 r. Krajewska otrzymała III nagrodę. Uczestniczyła w konkursach: „Wielcy Polacy, ich życie i dzieła w rzeźbie ludowej” i „Dziecko w sztuce ludowej”. Prace jej znajdują się w muzeach w Sierpcu Płocku, Toruniu, Warszawie, Krakowie i Łodzi.
na podstawie informacji ze strony:
http://www.muzeumsztukiludowej.otrebusy.pl/index.php?page=krajewska-alfreda

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *